HIJ DACHT OF 'ZIJ'


CONTACT > INFO@KARELCUMPS.BE

Elke week een kleine bedenking over kleine gebeurtenissen ooit meegemaakt.

Niemendalletjes waar ik even wil bij blijven stilstaan.

Soms met een glimlach, regelmatig met een kwinkslag, dikwijls met een dubbel bodem, gestaag met een beetje mysterie en veelal cryptisch…maar altijd met een vleugje humor.

Geniet van deze doordenkertjes. Zoals de titel hierboven… Hij dacht of ‘Zij’ kan ook gelezen worden als Hij dacht of zei.



HIJ DACHT OF ´ZIJ´

Vandaag, zaterdag 14 mei nummer 21… iets over kleur, sappen en nuttige resten……

 

TEGEN BETER WETEN IN IS OOK DIT TAFEREEL EINDIG

Steenokkerzeel, Humelgem – 14 mei 2017

 

Die zonnige – alhoewel frisse zondag – waren de twee mensen uit de Kempen naar Steenokkerzeel afgezakt.

Het was niet direct het luchtverkeer op en rond de luchthaven van Zaventem die hen zodanig aantrok want zij reisden meestal met camper.

Maar meer nog trok hen het rurale, glooiend karakter van de omgeving aan.

Er waren voldoende kleine – door de velden lopende - wegen om een mooi inzicht te krijgen.

 

Hun wandeltocht eindigde op het terras van de ‘Jumbo’ op de Kortenbergsesteenweg waar ze een cappuccino voor de mevrouw en een frisse Triple Karmeliet voor hem bestelden.

 

De aanblik van de – door de ondergaande zon beschenen  - gouden flora gaf trillingen die direct  niet duidelijk te omschrijven waren.

 

Het wetenschappelijk aspect van deze planten deed het poëtische plaats maken voor al het nuttige die uit deze sublieme ‘Brassica napus’ de mensheid levert.

De uit de geperste zaden gewonnen olie bied enorme  mogelijkheden.

 

Naast lampolie stelt deze persing diverse machinerieën in staat op een ecologische manier te functioneren.

 

‘Zo rijden bijvoorbeeld in de Franse hoofdstad verschillende stadsbussen op koolzaadolie en onlangs werd de eerste trein tussen Parijs en Normandië – rijdend op dezelfde brandstof – in dienst genomen.’  Wist de man nog uit zijn uit zijn eerdere trips naar Parijs.

‘En bovendien’’ ging zijn echtgenote verder ‘heb ik mij  laten vertellen dat uit deze oliën ook zepen en andere reinigingsmiddelen worden gemaakt’.

 

Een toehoorder die het gesprek discreet had gevolgd wist wel te vertellen dat de overschotten uit dit proces werden gebruikt voor veevoeder, verpakkingen en isolatiematerialen.

 

Maar de meest zeggende woorden kwamen van een oude wijze dame die de plek waar ze stonden heel goed kende…

 

‘Kijk…’ zei ze ‘…kijk naar die prachtige, mooie gele kleur en vergeet even alle wetenschappelijke uitleg, hoe nodig en nuttig die ook mogen wezen. Kijk naar die goudgele tinten en bedenk welke gloed deze kleur de mensen hun harten warmt. Bedenk…’ vervolgde zij ‘…hoe diezelfde kleur de zielen van diezelfde mensen verheft.

En tenslotte…’ eindigde de oude vrouw ‘…vertrouw hoe deze bloem alle smarten verzacht en alle leed tempert.’

 

Stil herlas het groepje de eerste zinnen van de tekst ‘Tegen beter weten in is ook dit tafereel eindig maar heden…’ gingen ze verder ‘…beleven we mooie, intense momenten dankzij de ‘Brassica napus’.

Volgend jaar zullen zij deze dag als vandaag herinneren…

 

Volgende zaterdag 21 mei nummer 22… iets over dansen (maar dan zwoel), aantrekken en afstoten…

 

U kan ons ook volgen op Facebook > www.facebook.com/karel.cumps


HIJ DACHT OF ´ZIJ´

Vandaag, zaterdag 7 mei nummer 20… iets over een waterweg, waarschuwingslicht, verdediging en verzekering…

 

WELKE KRIJGSLISTEN DIEN IK HIER WEL TE LEVEREN

Vlissingen, 16 december 2001

 

Het was een zondag zoals vele andere voordien. Het zilte en het maritieme leven lokten – weeral - de vrouw en de man naar Zeeuws-Vlaanderen en Zeeland.

In Breskens parkeerden ze de wagen op het Spuiplein in de buurt van het restaurant JB.

Onder de luifel van het verwarmde terras bestelden de twee - gewoontegetrouw – elk een portie bitterballen met een ‘Coebergh’ bessenjenever voor de vrouw en een oude ‘Rutte’ voor hem.

 

De weg naar de veerhaven was niet ver en het koppel kwam net op tijd om een retourticket te kopen en aan boord van het veer te rijden.

Toen kon het nog want de ‘Westerscheldetunnel’ zou pas 2 jaar later in 2003 in gebruik worden genomen.

 

De pont bewoog stil en geruisloos wat bij de man de herinnering opriep aan een eerdere overtocht samen met een kleindochter…’Kijk, het schip beweegt’ zei hij toen en het 4-jarig meisje antwoordde ‘Álles beweegt’ en vervolgde ‘het strand, de mensen op de kade, de huizen, alles behalve de boot en de kindjes op de boot’.

 

De kille, westelijke wind joeg hevig tijdens de passage van het schelde-estuarium.

In de haven van Vlissingen was dit onaangename aspect – samen met de wind – gaan liggen.

 

Echter…wat voor een ‘Vlissingenaar’ – of voor een ‘Zeeuw’ in het algemeen - nooit gaat liggen zijn de herinneringen aan Michiel de Ruyter hun meest gerenommeerde telg.

 

De man en de vrouw maakten telkenmale een wandeling langs de Commandoweg naar het standbeeld van ‘Bestevaêr’  bovenop het fiere, zelfingenomen ‘Keizersbolwerk’, vesting gebouwd onder het bewind van Keizer Karel.

Menige agressie heeft het bastion afgeslagen en dusdanig een groot aantal zeemannen, vissers en stedelingen het leven gered.

 

Later werd het fraaie - rood geschilderde - kustlicht bij op het bolwerk geplaatst.

 

Lonende dubbelwerking van de versterkte waterpoort en de rode lantaarn. Het licht dat op haar beurt een baken voor de vaartuigen en hun bemanningen was.

 

Het hielp… sindsdien bleven véél minder schippersvrouwen met hun kroost wezenloos, verlaten in angst en verdriet achter op de kaden.

Véél minder ouders, broers en zusters van matrozen bleven geen ellenlange dagen en nachten in het ongewisse.

Véél vrienden, kameraden van varensgezellen en zeebonken, bleven niet meer tevergeefs in havenkroegen wachten.

Samen met de havendeernen kwamen de vrijgezellen samen op de kaaien en beleefden ze hun ‘amourettes… heel net en genereus’.

 

Maar ook reders, havenbazen en verzekeringsmaatschappijen werden rijker, welvarender, relaxter maar ook roekelozer en liepen hierdoor meer gevaar voor hun vracht en bemanning.

 

Later, tegen de avond aan - in het ‘Bellamypark’ aan de ‘Nieuwendijk’ - trakteerde de man en de vrouw elkaar op een heerlijke portie kibbeling.

 

 

Volgende zaterdag 14 mei nummer 21… iets over kleur, sappen resten die nuttig zijn…

 

U kan ons ook volgen op Facebook > www.facebook.com/karel.cumps


 

25 SEPTEMBER 1993 - SANTIAGO DE CUBA

Die zaterdag ochtend beloofde een mooie dag te worden.  Het was 8 uur in de ochtend toen de schoolbus uit ‘Palma Soriano’ op de ‘Avenida de Los Defiles’ in Santiago de Cuba kwam aangereden.

De passagiers van de bus waren het vierde, vijfde en zesde studiejaar van de lagere school van de 'Escuela Primaria Nito Ortega’.

 

In het kader van de geschiedenislessen en ter voorbereiding van de overgang naar de middelbare school stond vandaag het bezoek aan een monument ter glorie van één van de meest bekende Cubaanse vrijheidsstrijders gepland.

 

Het was zwoel die zaterdag en de lucht vochtig. De temperatuur steeg - op dit vrij vroege uur - al naar een behoorlijke 18° Celsius.

Eens de kinderen uitgestapt waren werden ze overdonderd door het monumentale, de grootsheid en dappere houding van Antonio Maceo - gezeten op een steigerend paard – die zijn troepen met een weidse armzwaai ten aanval opriep.

 

Meester Ernesto, hun leraar, begon begeesterd doch met een rustgevende stem over Antonio Macao te praten.

De man die in Santiago de Cuba op 14 juni 1845 het levenslicht zag overleed – tijdens de strijd in Punta Brava - op 7 december 1896.

 

Hij vertelde verder dat de man vooreerst een ondernemer en landbouwer was. Door zijn actieve interesse voor de ontwikkelingen in zijn land ontpopte hij zich als een belangrijk onafhankelijkheidsstrijder en militair leider in Cuba.

 

Zo sprak hij ‘De verlammende wurggreep van de Spaanse administratie dwingen ons - de Creoolse planters en elite van het land – samen te werken, ons te organiseren en te strijden met het doel ons te verlossen van de Spaanse dwingelandij en tirannie’.

 

Na een eerste opstand in 1868 de ‘Guerra de los Diez Años’ kon geen vredesovereenkomst met Spanje - vanwege de beperkte concessies, herwonnen vrijheid maar geen afschaffing van de slavernij - gesloten worden.

Antonio Maceo had - door zijn huidskleur, status en grote, stoere lichaamsbouw - de bijnaam ‘El Titan de Bronce’  gekregen.

 

Na de uitleg gingen meer dan genoeg vingertjes de hoogte in en had meester Ernesto nog voldoende tijd om alle nieuwsgierige honger te stillen en – tenslotte - eindigen deed hij ditmaal als vraagsteller ‘Zou de mensheid hier iets uit leren en beseffen dat ieders vrijheid heilig is en dat iedereen recht heeft op diezelfde vrijheid… maar gaan we eruit leren?’

 

Dan besloot meester Ernesto met de woorden ‘Laten we steeds voor ogen houden dat Antonio Maceo – samen met José Marti – zeker hebben gestreden voor de afschaffing van de inhumane handel in mensen’.

 

In grote stilte verlieten de kinderen het plein richting bus en namen ze – in dezelfde stilte – hun plaatsen in en begonnen overdenkend en in mijmeringen verzonken aan de terugreis.

Ondertussen werd het 16 uur en was de temperatuur tot 34° Celsius – uitermate warm voor het naseizoen - gestegen.  

 


Volgende zaterdag 7 mei nummer 20… iets over een waterweg, waarschuwingslicht, verdediging en verzekering

 

 

U kan ons ook volgen op Facebook > www.facebook.com/karel.cumps


HIJ DACHT OF ´ZIJ´

Vandaag, zaterdag 23 april nummer 18… iets over een meisje en haar 3 broers, een 1001 kilometer lange tocht en hopelijk iets met een  trage trein…

1001 KILOMETER LANGE WEG NAAR HUIS…

Djerba, Tunesië - 17 juni 1989



1989 – Mahboubine, Djerba, TUNESIË

Het was een moeilijke beslissing die de 16 jarige Ikram in de lente van 1989 moest nemen. Plots uit het niets werd zij samen met Nizar en Azis, haar 2 broers van 14 en 12 jaar, in een uitzichtloze situatie gekatapulteerd.

 

Na schooltijd stond een agent van de ‘Garde Nationale’ aan hun huis met de dramatische

tijding  dat hun papa Fazil die ochtend was verongelukt op ‘le Bac’, de veerboot die Djerba met het Tunesische vasteland verbond.

Familie hadden de kinderen niet meer.

 

1945 – ALGERIJE

Gebeurtenissen die zich in Algerije voordeden en uitliepen tot 1954 lagen feitelijk aan de basis van een familieverhaal dat eindigde waar het begon.

In 1945 werd ook in Algerije het einde van de tweede wereldoorlog gevierd.

Stilaan ontstonden er golven waarin meer en meer de drang naar dekolonisatie werd gevoed.

Meer en meer werden de eisen voor dekolonisatie - zelf gewelddadig - opgevorderd.

 

1954 – Larbaâ, ALGERIJE

De hevige onlusten waren de voorbode van uitermate gewelddadige oorlogssituaties.

Na negen jaar - in 1954 - ontbrande een hevige strijd voor de onafhankelijkheid van het land.

Deze ongemene harde conflicten noopten grootvader Amine met zijn negenjarige zoon, Fazil, hun geboorteland te verlaten in de hoop een vredig bestaan in het oostelijke buurland Tunesië te vinden.

 

Beiden reisden alleen aangezien Amine weduwnaar werd bij de geboorte van zijn zoon.

 

Zij hadden op Djerba een nieuwe thuis gevonden. Fazil huwde er een welopgevoed meisje dat werkzaam was in het hotelwezen op het eiland.

De man zelf vond een job als mekanieker bij ‘Les bacs de Djerba’. Ze werkten noest en konden een mooie leven opbouwen mede de extra voordelen die het toerisme bood.

 

Twee jaar na de geboorte van Azis, haar jongste zoon, vertrok ze – verblind door praal en valse rijkdom – met een would-be industrieel van een sardinefabriek in Sfax.

 

 

1989 - Mahboubine, Djerba, TUNESIË

Door de onheilsmelding van de ‘Garde Nationale’ zakte de grond als het ware onder hun voeten weg.

Nu hadden ze niemand meer en waren ze op hun eigen aangewezen.

Een tijdlang leek hun situatie uitzichtloos maar Ikram voelde zich verantwoordelijk.

Zij zou een oplossing zoeken en vinden.

 

Ikram wist – haar papa had het meermaals over haar gehad - van het bestaan van een groottante in Algerije.

 

Na de begrafenis besloot Ikram met haar twee broers westwaarts te trekken naar de plaats waar hun groottante nog leefde… Larbaâ, een stadje op 30 kilometer ten zuiden van de hoofdstad Algiers.

Uren, dagen en weken zat ze met haar joods vriendje Avram in de ‘El Ghriba’ synagoge in Djerba. Avram’s vader – de rabbijn – had hen geholpen met het raadplegen van alle mogelijke documenten, kaarten en alles wat een reiziger nodig heeft om een route op te stellen.

 

En het plannen kon beginnen.

Er werd gekozen voor de kortste en veiligste route. Even werd getwijfeld…

Kunnen we – ter gedachtenis aan papa Tozeur, de mooie vruchtbare oase aan het zoutmeer ‘Sjott el-Djerid’ in ons traject  niet inlassen’ opperde het meisje maar vervolgde prompt.

’Dit kan niet…het zou onze penibele en precaire reis alleen verlengen en vertragen…maar ooit kom ik daar terug…voor hem’. Fazil hield zo van ‘I Treni di Tozeur’.

 

Zo eindigden hun voorbereidingen en konden ze een  voldoend onderbouwd reisplan uitrollen.

Vrienden van papa boden de drie kinderen een lastdier, kar, het nodige voedsel en drinken voor onderweg aan.

 

En toen vertrokken de drie voor een zware 1001 kilometer lange tocht naar de plek waar de levensadem van hun voorouders waaide.

Daar in Larbaâ, hoopten de drie gemoedsrust en een nieuwe levensbestemming te vinden.

 

 

2022 - Larbaâ, ALGERIJE

Nu zijn Ikram, Nizar en Azis respectievelijk 49, 45 en 43 jaar.

Ikram is getrouwd en heeft nu 3 prachtige kinderen.

Zij werkt als hoofdverpleegster in het ‘Mustapha University Hospital Center’  in de hoofdstad.

 

Nizar is niet gehuwd maar heeft wel een relatie. Jammer genoeg beleven zij hun liefde in het stiekeme. Enkel een paar intimi weten van het bestaan van zijn vriend Abdou.

Beiden zijn loadmaster bij ‘Algerie Ferries’, de veerdienst die de verbinding met Marseille verzorgt.

 

En Azis tenslotte is altijd ongehuwd gebleven en was persoonlijke begeleider van Azzedine Lagab’ een Algerijnse wielrenner.

Via het wielrennen werd hij hoofd ‘Public Relations’ bij ‘Orangina’.  

 

Vader ligt begraven in Mahboubine, moeder hebben ze nog eenmaal ontmoet maar het contact was moeilijk en verliep stroef. Maar ook dat kan kenteren wisten en hoopten de drie.

Ikram chat nog veel en regelmatig met Ayran, haar joods vriendje die inmiddels ook gehuwd is en in de voetsporen van zijn vader, rabbijn in de synagoge El Ghribba. trad.

 

Regelmatig als de tijd en de financiën gunstig zitten gaan ze alle drie samen naar het graf van hun vader op Djerba.

 

 

En vader wist dat het goed was.


Volgende zaterdag 30 april nummer 19… _iets over een zonnig eiland, een bronzen reus, kapmessen en een vrijheidsstrijd.…

 

 

U kan ons ook volgen op Facebook > www.facebook.com/karel.cumps



HIJ DACHT OF ´ZIJ´

Vandaag, zaterdag 16 april nummer 17… iets over wijngaarden, rustig aan en het onderste uit de kan…

 

ALLEN SCHAARS GEKLEED IN SLAKKENGANGETJE…

Sedan (Le Médiéval), Frankrijk – 2 april 2018

 

Maandag 2 april – de dag na Pasen - belooft een mooie dag te worden.

Het ochtend grijs is bijna verdwenen en de familie staat klaar om – na een lange onderbreking – tijdelijk een verloren traditie te doen herleven.

Zoals vroeger was de bestemming voor de kinderen onbekend, een verrassing zeg maar.

Het GPS scherm werd – zo goed als mogelijk – met de hand afgedekt.

 

Aangekomen in Sedan (Franse Ardennen) werd, in de schaduw van één van Europa’s grootste middeleeuwse burchten, de auto geparkeerd.

Het bezoek was voor later in de namiddag.

 

Ondertussen steeg de temperatuur naar een - voor dit voorseizoen - behoorlijk aangename warmte.

 

 

In de drukke straatjes van de binnenstad keken de gezinsleden naar de voorbereidingen voor de opnames van een Britse TV serie ‘Les Misérables’ (gerealiseerd door en voor BBC maar met een grote inbreng van een Vlaams productiehuis).

 

 

 

Dit alles bracht de kleine groep bijna naadloos naar een klein restaurantje ‘Le Médièval’

 

De nodige praatjes onder hen en met het gastvrije personeel van de zaak werd het menu zonder veel ‘poeha’ gekozen.

Dus…

 

Mijn HIJ DACHT OF ´ZIJ´ gaat vandaag over het gekozen voorgerecht.

Hoewel deze eetgelegenheid nog ruimschoots ten noorden van de wijnstreken ligt werd desalniettemin – unaniem - voor een streekgerecht uit de Bourgogne gekozen…de fameuze, succulente ‘escargot à la bourguignonne’.

 

Niet op de klassieke wijze… in een schelp (zeker niet in hún eigen schelp) maar in een pannetje zwemmend in gesmolten roomboter met knoflook, peterselie en andere delicatessen.

 

 

En zoals het verhaal bij de afbeelding eindigt is haast en spoed onnodig bij de lekkere diertjes…het lot moet niet getart worden…zij zijn de laatste in het voedselketen en als dusdanig worden zij gegeten.


Volgende zaterdag 23 april nummer 18… een weg, een meisje en haar 2 broers en hopelijk iets met een trein.…

U kan ons ook volgen op Facebook > www.facebook.com/karel.cumps



HIJ DACHT OF ´ZIJ´

Vandaag, zaterdag 9 april nummer 16… iets over de Stille Zuidzee, zeemannen, het oost-westen of is het nu het west-oosten…

 

VALPARAISO POORT OP DE STILLE ZUIDZEE…

Valparaiso, Cerro Concepcion, Chili – 16 december 2004

 

Die ochtend verliet de jonge Christóbal reeds vroeg de kleurrijke heuvel ‘Cerro Concepcion’.

Het was een mooie, zonnige dag in deze vervroegde kerstvakantie.

Vandaag vertrok de ‘Corto Maltese’ uit de haven met bestemming het meer westelijk gelegen Zuid-Korea.

 

Hij kocht een ticket voor de Ascensor Espíritu Santo – één van de steile kabelbaan - die hem in de kortste keren aan de voet van de heuvel bracht.

Eenzaam en in gepeins verzonken liep hij langs de toegangsweg naar de haven waar hij aan een straatkraampje ‘Pine’ (een empanada gevuld met rundvlees, ui, rozijnen, olijven en eieren) bestelde en samen met een pepsi nuttigde.

 

Hoewel hij er nooit geweest was had Christóbal altijd van Europa gedroomd en gehouden. Hij was verslingerd op de strips ‘Corto Maltese’ van Hugo Pratt. In zijn dromen noemde hij dan ook elk schip ‘Corto Maltese’.

 

Als kind tekende hij – gezeten op een voetbankje en een stoel als lessenaar gebruikend – zeekaarten met onverkende eilanden in niet bestaande oceanen. Dit allemaal gaf jij een naam maar maakte er een punt van juiste lengte- en breedtegraden te gebruiken. Snelheid van de schepen berekende hij en dientengevolge schatte hij de aankomsttijden. 

 

De scheepshoorn van de vertrekkensklare cargo ‘Corto Maltese’ haalde Christóbal tijdig uit zijn droom om te zien hoe matrozen de trossen losgooiden en het schip zich langzaam van de kade losweekte. Lang blijf de jongen het schip naturen tot de rookpluim nog een niemendalletje was lijk de laatste walm van een uitdovende lucifer.

 

Toch wonderlijk bevroedde hij. Het schip vaart naar een bestemming westwaarts maar deze ligt wel in het oosten van Magellaan’s én mijn homeland.

 

De jongen kon zich moeilijk losmaken van de met tegels geplaveide kade.

Was het Christóbal die daar stond of… was ik het toch?


Volgende zaterdag 16 april nummer 17… iets over wijngaarden, rustig aan en het onderste uit de kan…

 

De vorige uitgebeelde gesprekken en/of verhalen kan je allemaal terugvinden op onze website > www.karelcumps.be

en U kan ons ook volgen op Facebook > www.facebook.com/karel.cumps

 

 

U kan ons ook volgen op Facebook > www.facebook.com/karel.cumps



HIJ DACHT OF ´ZIJ´

Vandaag, zaterdag 2 april nummer 15… iets over Parijs, 1952, met drieën en een voorglas…

 

APERITIEF MET 3…

Bistro ‘Le Cadet’, Parijs - 16 april 1952

 

Exact binnen 2 weken, 70 jaar geleden, zat ik - net op de overgang tussen kleuter en schoolkind – als zevenjarig kind aan tafel met grote’ mensen.

Het gebeuren toen, samen met de ontdekking van een wereldstad, de ‘lichtstad’ was een eenvoudige, dagelijkse routine bij het ‘déjeuner’ of tegenwoordig ‘lunchen/middagmalen’ in Frankrijk.

 

Logeren deden we in het ‘Hotel de l'Ocean’ in de rue Mayran.

Op wandelafstand in bistro/eetcafé ‘Le Cadet’ had deze hogergenoemde ’déjeuner’ plaats.

 

Zoals gewoonlijk hadden de grote mensen besloten eerst een ’apéro’ te bestellen (uiteraard werd mij niets gevraagd maar ik opende des temeer mijn ogen en oren).

 

 

Een aperitief of – zoals véle jaren later ontsproten uit het verwarde brein van een lichtdementerende oude man, mijn vader – een voorglas …wat een mooi woord toch.

 

Dit is nu het essentiële punt.

Voor mij is dit nog altijd de meest zuivere vorm om een maaltijd te beginnen… samen met vrienden het brood of baguette te breken en te bestrijken met degelijke Franse ‘moutarde de Dijon’ en samen met een ‘pichet’ rode landwijn klinken op de vriendschap.

 

Drie bestanddelen, onvervalst en puur leidend tot de kern van de Franse ‘joie de vivre’.

Nog altijd doe ik een poging hetzelfde ritueel met de kinderen en vrienden te beleven.

 

Alleen jammer dat de ober je in de meeste eetgelegenheden vreemd zou kunnen aankijken als je zulk een voorglas zou bestellen.

Doch…volgende keer waag ik het erop.

Misschien…

 

Volgende zaterdag 9 april nummer 16… iets over de Stille Zuidzee, zeemannen, het oost-westen of is het nu het west-oosten…

 

U kan ons ook volgen op Facebook > www.facebook.com/karel.cumps



HIJ DACHT OF ´ZIJ´

Vandaag, zaterdag 26 maart nummer 14…iets over schoonheid, water, vuur, aarde en lucht…

 

NERGENS ONTSTAAT DIT ALS HET WARE…

...uit het niets sprak het water

‘Mijn verscheiden

laat dit moois na...’

ging het grondvocht verder

‘Gips en bariet in mijn laatste wezen doet deze stille roos ontstaan en groeien’

Geboren uit water, vuur,

aarde en lucht

 

Douz, Tunesië - 18 mei 1986 

 

Voor eenvoudige, mooie zaken dient niet altijd een ingewikkelde uitleg gegeven te worden.

In het zich verliezen in een oeverloze poging het wetenschappelijke vatbaar te maken gaat meermaals veel tijd verloren en vergeet men te genieten van de uitzonderlijke schoonheid en mystiek van de natuur.

 

Edoch…een klein woordje over het ontstaan zal hier zeker niet misplaatst zijn.

 

Deze ‘Woestijn- of zandrozen’ ontstaan door het snelle verdampen van grondwater dat door haarfijne buisjes naar het oppervlak wordt getrokken (capillaire werking).

 

Om tot dit resultaat te komen dient het grondwater de juiste mineralen (gips en/of bariet) bevatten.

Wat rest van het verdampte water zijn de opgedroogde mineralen die aan elkaar klitten en zo deze mooie vormen realiseren.

 

Volgende zaterdag 2 april nummer 15…iets over Parijs, 1953, met drieën en een voorglas…

 

U kan ons ook volgen op Facebook > www.facebook.com/karel.cumps

 



HIJ DACHT OF ´ZIJ´

Vandaag, zaterdag 19 maart nummer 13…iets over een oceaan, een stoomschip, een koksmaat en een wereldstad…

 

ZES JAAR GELEDEN HIER WERD ZIJ DUS GEBOREN

wist de jonge  aangemonsterde koksmaat  in 1965... vele vaarten zaten in  hun genen ‘Nu ligt - terug hier - het SS Rotterdam V  in vredige rust’ eindigend hun verhaal

 

Het hele verhaal begon op een zonnige dag in mei 1965.

Welke dag het precies was is waarschijnlijk in de nevelen van het geheugen opgenomen maar het was een zonnige dag.

We waren in de haven van Rotterdam aan de Wilhelminakade en wuifden onze Amerikaanse buren uit die terugkeerden naar de Verenigde staten.

 

In 1965 was ik 20 jaar en zag hier voor mij een – in die tijd reusachtig – stoomschip, het SS Rotterdam V.

Die dag zelf nam ik contact op met de Holland-Amerika Lijn en diende ik een verzoek in om, ‘voor de reis’, zoals dat noemde aan te monsteren.

Toen vernam ik tevens dat het schip nog vrij nieuw was, namelijk in 1959 in de vaart genomen.

 

Dus hier in Rotterdam is het schip 6 jaar eerder te water gelaten.

 

 

 

 

In juli werd ik, tot mijn grote opgetogenheid, aanvaard voor de reis met als functie ‘koksmaat in de koude keuken’

Samen met 3 andere studenten (twee Nederlanders en een Zwitser) mochten we in september afvaren.

Via Le Havre en Southampton bereikten we op een perfecte nazomerse dag de wereldstad New-York.

 

De liefde voor en met het schip en zee is altijd gebleven.

Vele omzwervingen en vaarten hebben we samen of apart gemaakt.

Het zat ons in de genen.

 

De statige oude dame ligt nu – volledig gerestaureerd en gerehabiliteerd – in alle vrede in het 3de Katendrechtsehoofd 25 in Rotterdam.

In alle rust en sereniteit ontvangt zij nu  mensen in het museum en hotel dat ze is geworden.

 

Interesse voor het volledige verhaal > www.karelcumps.be/mijn-verhalen/new-york-1965

 

Volgende zaterdag 26 maart nummer 14…iets over schoonheid, water, vuur, aarde en lucht…

 

 

U kan ons ook volgen op Facebook > www.facebook.com/karel.cumps



HIJ DACHT OF ´ZIJ´

Vandaag zaterdag 12 maart

nummer 12… iets over appelen, bomen en wetenschappen…

 

EEN MAN ZAT IN DE SCHADUW VAN DE BOOM

’Ik laat een appel vallen, dan snapt ie het wel’... dacht de boom... de vrucht plofte rot nét naast de man ’Sir Isaac Newton had geluk die dag’...

 

Ik vermoed dat de prent met taal vandaag niet té veel uitleg hoeft.

Ieder van ons heeft ooit van Isaac Newton gehoord.

Hij was de wetenschapper en filosoof die – volgens de legende – bij het zien vallen van een appel uit een boom tot zijn welgekende theorie over de zwaartekracht kwam.

 

Twee details aan de zijlijn misschien. Primo de natuur helpt altijd een handje en secundo onze vriend Isaac had geluk dat het – reeds in vergevorderde staat bevindende – fruit niet op het hoofd van de man maar er nét naast terechtkwam.

 

Deze vermaarde boom staat bij de  ‘Porters Lodge, Trinity St, Cambridge’ in het Verenigd Koninkrijk.

 

Er dient wel rekening mee gehouden te worden dat deze boom maar een afstammeling is van de eerste en echte ‘Newton’s Apple Tree’ in Woolsthorpe, Lincolnshire.

Dit is trouwens de plaats waar Isaac Newton in 1642 werd geboren.

 

Eveneens interessant om weten… ook in België staat een nazaat van de deze fameuze appelboom, namelijk bij de Volkssterrenwacht ‘Mira’ in Grimbergen.

 

Volgende zaterdag 19 maart nummer 13… iets over een oceaan, een stoomschip, een koksmaat en een wereldstad…

 

 

U kan ons ook volgen op Facebook > www.facebook.com/karel.cumps



HIJ DACHT OF ´ZIJ´

Vandaag (zaterdag 5 maart)

nummer 11… wij regelen alles onder tafel zei de oester

Na een onderbreking vorige zaterdag is het goed de draad terug op te nemen en verder te gaan met onze verhalen

WIJ REGELEN ALLES ONDER TAFEL

In een mooi mediterraan landschap, vrij onbekend en nog enigszins gevrijwaard van een massa weinig geïnteresseerde toeristen is het goed ronddolen. We bevinden ons hier aan de ‘Étang de Thau’ in de Languedoc-Roussillon.

De foto is genomen in Bouzigues gekend voor het kweken van oesters.

En nu komen we op het beloofde:

  • De oester zei ‘Wij regelen alles onder tafel’, natuurlijk want ónder de zichtbare tafels groeiden de oesters
  • De ‘Picpoul de Pinet’ repliceerde > De Picpoul wordt geteeld in het – meer westwaarts gelegen - dorpje Pinet eveneens aan de ‘Étang de Thau’. Het is een frisse droge witte wijn die heel goed accordeert met vis, week- en schaaldieren.
  • Noilly’ of volledig ‘Noilly Prat’ is een aantrekkelijke en appetijtelijk Franse vermout die geproduceerd wordt in Marseillan, eveneens een stadje meer westwaarts gelegen aan de ‘Étang de Thau’.

En daarmee is de cirkel rond…’le mariage parfait’.

Volgende zaterdag 12 maart nummer 12… iets over appelen, bomen en wetenschappen…

U kan ons ook volgen op Facebook > www.facebook.com/karel.cumps



HIJ DACHT OF ‘ZIJ’

Vandaag (zaterdag 26 februari) nummer 10 hoort in feite niet thuis in de reeks want…

 

Uit respect voor de mensen in Oekraïne die momenteel in een ongeziene

precaire en ellendige situatie vertoeven post ik vandaag geen beeld uit mijn reeks

…Hij dacht of ‘Zij’...

Ik hoop dat jullie mijn gevoelen hieromtrent kunnen begrijpen...

Volgende week horen we mekaar

terug en nemen de draad

weer op...

 

Dus volgende zaterdag 5 maart nummer 11… zoals vorige week afgesproken iets over vermout, wijn en oesters…

 

 

U kan ons ook volgen op Facebook > www.facebook.com/karel.cumps



HIJ DACHT OF ´ZIJ´

Vandaag (zaterdag 19 februari)

nummer 9…wat schuilt er toch achter dit ontiegelijk dier?

‘DE SCHRIJVER MAAKT VAN MIJ EEN VERVAARLIJKE DUIVEL?’

TIJGERBEELD

Rond 1870 werd de stad door de auteur Bjornstjerne Bjornson als ‘De Tijgerstad' beschreven (Tigerstaden).

Dit omdat Oslo, de Noorse hoofdstad, een koude en gevaarlijke indruk gaf.

Door de jaren heen bereikte deze  bijnaam echter een bijna officiële status.

In 2000 tijdens het 1000-jarig  jubileum kreeg de stad deze tijger als een geschenk, een bronzen tijger van 4,5 meter lang, gemaakt door Elena Engelsen.

 

Bij het stadhuis werd een rij met tijgersculpturen onthuld.

Tegenwoordig is het niet per se negatief bedoeld…het kan evengoed een opwindende en levendige plaats zijn in plaats van gevaarlijk.

Het tijgerstandbeeld kan je vinden in Oslo op het ‘Jernbanetorget’ vóór het Centraal Station.

Een hard en ruw beeld van de stad werd geschetst door Knut Hamsun in zijn roman Sult (Honger) uit 1890 (verfilmd in 1966 door Henning Carlsen).

Volgende zaterdag 26 februari nummer 10… iets over vermout, wijn en oesters…

 

 

U kan ons ook volgen op Facebook > www.facebook.com/karel.cumps



HIJ DACHT OF ´ZIJ´

Vandaag (zaterdag 12 februari) nummer 8…een dispuut nà een overheerlijke maaltijd.

‘Snibbige paringsdans na de dis?’

Ter informatie…deze espresso en digestief (Calvados) hebben wij genuttigd in een kleine havenkroeg ‘Mieux ici qu’en face’ in de visserswijk ‘Le Pollet’ in Dieppe.

Waarom die naam van het cafeetje?

Deze volkswijk van vissers en havenarbeiders ligt aan de overzijde van de havengeul waar de ‘Quai Henry IV’ ligt.

Op deze chique en elegante kade huisden vroeger de rijke reders.

Uiteraard is het uitzicht van hieruit mooier dan vanop de rijke, welstellende kade. Vandaar uit naam ‘Beter van hieruit dan vanaf de overkant’

Bijkomende uitleg > het 'procentueel 42 maal hoger volume' slaat natuurlijk op het alcoholgehalte van de geestrijke Calvados. Logisch dat het volume alcohol bij de koffie nihil is

 

Volgende zaterdag 19 februari nummer 9… iets over een roemruchte Osloër


HIJ DACHT OF ´ZIJ´

Vandaag _(zaterdag 5 februari)_

 

‘Hoe vangt dit rund ooit een haas?’

Ter informatie…’Witblauw’, ‘Cassel’ en ‘Limousin’ zijn runderrassen

Dus een vrouwelijk rund van het ras ‘Limousin’ is een ‘Limousine’ wat tevens een luxe (verlengde) auto is.

Volgende zaterdag 12 februari gaat het over een snibbige paringsdans na de dis…

Hij dacht of ´Zij´.

Vandaag (zaterdag 29 januari) hebben we het over oude manier van boeken binden die zeker nog gebruikt werd tot beginjaren ’70.

Volgende week zaterdag 5 februari gaat het over runderrassen en auto’s.